15/4/2008 - Bugünler de..

Bugünler de;

Kırıldım..
Çok ama çok üzüldüm..
Unutulduğumu hissettim..
Değersiz olduğumu da anladım..
Umursanmadığımı da hissettim..
Ve en acısı da, ikinci plana atıldım..
Koymadı desem yalan olur..

İçim acıdı, hem de çok..
Uyku girmedi kaç gündür gözlerime..
Sabahı birlikte yaptık güneşle..

Biliyorum,
Keşke ve belkilerle bunu değişteremiyeceğimi,
Her zaman batacak bu bana..
Ama şunu çok iyi biliyorum,
Hiç ama hiç hakketmedim ben bunu..

Bunları neden mi yazdım,
İçim de kalmasın,
Dışımda kalsın diye..
Ne de olsa hissettiklerimin kimse için önemi yok..

29.03.2008 Cumartesi Saat: 01:00

14/4/2008 - ...Ne diyim ki...

Anlayamıyorum anlam veremiyorum, her şey o kadar ani oldu ki..
Hayatta kim olursa olsun, karşımda ki insanı üzmemek için her şeye katlanırım, kii katlanıyorum bile..
Yapma dediğimi, umursamaz bir tavırla “aman boşver hem nolcak ki”yi her seferinde demesi beni o kadar yıkıyor ki..
Bazen dayanamayıp sinirlerimi engel olamıyorum, ama her ne olursa olsun, yine içimdekileri paylaşıyorum..
Ama bu sefer her şeyi ben bozmuş gibi, karşımda ki insan bana tavır alıyor..
İyi diyorum, sen nasıl mutluysan öyle ol diyorum,  ama yine ben suçlu oluyorum..

Acaba ben mi anlayamıyorum, derdimi anlatamıyorum?
Yoksa karşımdaki beni anlamak mı istemiyor?
Artık diyecek bir şey de bulamıyorum, yutuyorum ne varsa, kimseye hiçbirşeyde anlatamıyorum.. Hem anlatsam ne yazar..

Mutlu olsun ne diyim....

30.01.08 Çarşamba  Saat: 00:20

herşey düzeldii yine benim sayemdee.. : )

12/4/2008 - Zamanı Gelmişti..

Ve zamanı gelmişti… Oysa ki epey bir zaman önce, saklı duran yerlerinden çıkarıp, defter yapraklarını koparmıştım...

Ve bugün bir poşet dolusu anıyı içim acımayarak yaktım...

Yakmadan önce göz geçirdim son birkez…

İlk sayfalarda ki mutluluk mesajları son sayfalarda ki hüzün ve acının üstünü örtemiyordu...

Ve çok önce almış olduğum kararı uyguladım…

Yaktım ve içim hiç acımadı…

07.01.2008 Pazartesi Saat: 14:50

11/4/2008 - Boşvermek Boşa, Yine Dert, Yine Dert...

Uyku tutmayan gecelerin biri daha karşımda, son günlerde hiç ama hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim kendimi.. Üzülüyordum, en ufak şeyi bile kendime sorun edebilecek kadar büyütebiliyordum..

Gereksiz, önemsiz ve değersiz olduğumu gün ve gün anlıyordum..

Asosyal denilebilecek bir yaşantım vardı bana göre, bu asosyallikte kendime göre bir hayat belirlemiştim belki de, sınırları keskin ve sivri hatlarla çevrili..

Belirlediğim hattan kendim bile çıkamıyordum, çıkmak istesem biri elbet yoluma taş koyuyordu..

Yine boşveriyordum yine..

Zaten nerelere boşvermedim ki, bu da koymaz bana diyordum..

Ama boşverdiğim halde, yüreğimi için için sızlatan, beni bile dinlemeyen kimine göre dert bile sayılmayan ama benim için çok önemli olan varlığımın elimden kayıp gitmesine göz yumduğum için, içim çok acıyordu..

Kayıp gittiğini zaten bir tek ben görüyordum, daha önce de görmüştüm bu filmi o zaman anlamıştım ne kadar “önemli” olduğunu..

Ama şimdikine dayanamam gibi geliyor..

Her şeyden vazgeçerim ve arkama bir daha dönmem gibi geliyor..

***

Neyse, ben yine de her şeyin güzel olacağına kendimi inandırıyorum..

Ama yine de çok sıkılıyorum..

Allah sabır versin bana ve herkese daha ne diyim.. : (

06.12.07  Perşembe Saat: 02:45