GOMİT

30/1/2007 - Bu Fotoğrafa İyi Bakın!..

O gün bir tv kanalındaki, bir haber o kadar içimi acıtmıştı...


Engele engelle karşılık vermeye çalışıyordu Hatice Nine ve torunu...
Ama bu onlar için bir aşılamaz bir engel değildi ki, onlar herşeye rağmen hayatta durulabildiğini tüm Türkiye'yle paylaştılar...


Bugün okuduğum bir haber beni o kadar çok sevindirdi ki anlatamam...
Artık Mahzun leğenle okula gitmeyecek!..

 


İlgili Haber;

 

BU FOTOĞRAFA İYİ BAKIN!..

 

 

Adı gibi hüzünlü geçti hayatı Mahzun'un Doğuştan ayakları yoktu. Annesi öldü babası da terketti... Erzurum Tekman ilçesinin Yerköy'ünde bir başına kaldı 80 yaşındaki Hatice ninesi ile..

Onu böylesine manşetlere taşıyan ise bu görüntüydü. İrkildik, yutkunduk. Çilekeş Anadolu kadınının fotoğrafıydı bu.

 

 

Bu fotoğraftan alınacak çok ders vardı. Bu karede azim, sabır, fedakarlık, imhihan vardı, teslimiyet, bana ne lazımcılık, kolaycılık yoktu.

Eksi 20 derecede leğene koyduğu torununu okula iple çekiyordu. Nasırlı elleriyle ipe var gücüyle asılıyor torununu okula yetiştirme derdine düşüyordu. İki büklüm olmuş beline umursamıyordu. Evet böyleleri de vardı.

 

Her gün torununu okula teslim ediyor yine aynı şekilde evine götürüyordu. Çektiği çileler belini bükmüştü ama o Anadolu insanının cefakar kadınıydı..

 

 

 

Üzülüyordu, çok dertliydi ama kime anlatacaktı derdini. Bir gün bir hayırsever yardım diye düşündü. Evinde aylarca yıllarca ağladı ama gözyaşlarını içine akıttı. Sabretti pes etmedi. Dört duvar arasında yanlıkanan çığlıkları uzaklardan duyuldu..

Duaları kabul oldu. Kimse yok mu derneği tekerlekli sandalye verdi. Haberler televizyon kanallarında yayınlanınca yardımların ardı arkası kesilmedi. Sıkıntıdan ağlayan gözler bu kez sevinç gözyaşlarına tanıklık etti.


 

 

Şimdi Hatice nine yanlız değil. Acılar paylaştıkça azalıyordu.. Hatice nine hayatının geri kalanında artık yüzü gülecek.

 

Kaynak; http://www.internethaber.com/news_detail.php?id=65348

 

Haberin videosu; http://www.samanyoluhaber.com/index.php?khide=1&ghide=1&hid=36186&sec=18


 

EkleBunu Sosyal Paylaşım Butonu
Yorum yaz!

2007-01-31 22:33:39 - :(

Yazan: durusuperisi
Televizyonda ilk gördügümde benimde içimi acıtmıştı.. hayatta neler oluyor ama biz farkında bile degiliz.. görmüyoruz yada görmezden geliyoruz.. ne büyük ayıp aslında.. ..

bu fedakarlığı için Hatice nineyi tebrik etmek gerekir.. daha bir yaşında annesini kaybetmiş, babası terketmiş, ama ninesi ona sahip cıkmış.. ne büyüklüktür yaptıgı.. alleri öpülesi tam bir anadolu kadını.. ..

bugun gazeten okuduguma göre devlet maaşa da baglamış.. birazda olsa yüzleri gülmüştür....

bu haberi bizimle paylaştıgın için cook teşekküerler GOMİT...
Bağlantı

2007-01-31 00:38:52 - :(

Yazan: zizil
Üzücü bir durum...
Çoğu zaman görmediğimiz, görmezden geldiğimiz insanları, unsurları böyle haberlerle hatırlar gibi oluyoruz...
Sonra onlar yerlerinde kalıyorlar, biz de yolumuza devam ediyoruz...
Hani şu iki yanı kapalı, sadece önümüzü, bize gösterilmek isteneni gösteren gözlüklerimizi takıp devam ediyoruz yola...
Siyah-Beyaz hayat yaşıyoruz...
Asıl renkler oralarda, onlarda...

Hacinenem geldi aklıma başlığı okur okumaz...
Özür dilerim, bitirmek zorundayım yazımı burda, çokça şey var kursağımda... :'(

(Haber için teşekkürler, arada gözlüklerimiz en azından aralamamız gerektiğini hatırlatıyor...
Bilhassa bana...
Gerek silmek için akanları, gerekse bakmak için etrafa...)
Bağlantı

<- Son Sayfa :: Sonraki Sayfa ->

Gülebildiğin Kadar Mutlusun..

Kategorilerim

Bağlantılarım

Ana Sayfam
Profilim
Arşivim
Yedi Numara
Forum7
Nihat Sırdar
Zekirdek
Engin Alkan
trEA
Altan Somay

Arkadaşlarım

huzunluyuz
landoro
zizil
gloomface
hainkadin
durusuperisi
gulocano

Candan Erçetin – Mühim Değil
Dosya Boyutu: 0.99 MB

unutulmuş gibiyim ben.. ve insan bir bakıma, unutulmuş gibidir.. bilmem ki nasıl anlatmalı, yalnız bile değilim.. belki de yalnızlıktan daha fazla bir şey bu.. unuttum ben de kendimi..


web counters